De PVV Noord-Brabant heeft vanaf de besluitvorming over het fonds in 2013 al stelselmatig grote vraagtekens gezet bij nut en noodzaak van een breedbandfonds (voor de in ‘witte’ buitengebieden en bedrijventerreinen) en de 50 miljoen euro die hiervoor beschikbaar is gesteld.

Vz, Aan Provinciale Staten wordt door GS toestemming gevraagd om de Gemeenschappelijke Regeling voor voor de Omgevingsdienst Midden- en West Brabant (OMWB) te wijzigen. Het zou hierbij vooral gaan om wijzigingen van technische en tekstuele aard, dit mede naar aanleiding van gewijzigde wetgeving. Deze inhoud lijkt politiek gezien niet erg spannend, maar de praktische uitwerking van deze gemeenschappelijke regeling is een ander verhaal. De gemeenschappelijke regelingen voor de Omgevingsdiensten in Brabant zijn tot nu toe geen succesverhaal geweest, maar een aaneenschakeling van financiële problemen en bestuurlijke crises.

Samenwerking tussen kennisinstellingen en het bedrijfsleven is van belang voor het koppelen van onderwijs en logistiek in Brabant.

Daarbij is kennisuitwisseling voor de kleine mkb-ers op gebied van logistiek belangrijk voor efficiency en daarmee ook voor de doorstroming op wegen. Om deze reden had de PVV in het verkiezingsprogramma van 2011 het belang al uitgesproken van de Regio Breda als logistieke hotspot. De PVV zet zich immers in voor mobiliteit en voor de ondernemers. Omgekeerd zal het bedrijfsleven het onderwijs ook actief moeten opzoeken en nog veel meer in kennis moeten investeren.

“Met dit kabinet is de democratie helemaal dood” zo sprak[1] onlangs oud-provinciale statenfractievoorzitter Mieke Geeraedts van de VVD over het volgens haar dichtgetimmerde regeerakkoord, waarbij het parlement niks te vertellen zou hebben. Dit zou evengoed gezegd kunnen worden over de coalitie in deze Staten met haar dichtgetimmerde coalitieafspraken, waarbij vooral het dualisme dood en begraven is. Bij belangrijke debatten, zoals laatst over de Burap, waar PS geacht wordt haar controlerende taak uit te oefenen voert de SP-fractie als coalitiepartij niet eens het woord en komen de fractievoorzitters van de coalitiepartijen eigenlijk alleen maar naar de interruptiemicrofoon om hun gedeputeerden in bescherming te nemen.