Voorzitter, Het college van GS wil Attero verkopen, en vraagt aan PS hier geen wensen of bedenkingen bij te hebben. De PVV fractie heeft wel bedenkingen. Afvalverwerking wordt niet als een kernactiviteit van de provincie gezien. Dat is op zichzelf een prima standpunt. Echter als GS geconfronteerd wordt met bezwaren van gemeentes betreffende de problematiek van mogelijk toekomstige boetes wegens onderaanlevering van afval, dan zegt GS doodleuk dat de gemeentes deze taak dan maar hadden moeten oppakken en Attero hadden moeten kopen. Alsof het dus wel een gemeentelijke taak zou zijn.
Vz, Het voorliggende initiatiefvoorstel van de PvdA is er op gericht om in de waterschapsreglementen het aantal geborgde zetels te verminderen. De historische grondslag van deze geborgde zetels ligt in de trits "belang – betalen – bepalen" en stamt uit de tijd van de kleinschalige waterschappen en heemraden, waar de eigenaren – de zogenaamde ingelanden - van grond en opstallen in een bepaald gebied, bijvoorbeeld een polder, directe zeggenschap hadden op het waterbeheer in dit gebied. Daarvoor werden de kosten evenredig verdeeld. Een systeem van kleinschaligheid en betrokkenheid wat eeuwenlang uitstekend werkte. Door de enorme schaalvergroting en de fusies van de waterschappen in de afgelopen decennia zijn de eigenaren steeds verder van het waterbeheer af komen te staan. Voor directe betrokkenheid kwam relatief anonieme vertegenwoordiging en afvaardiging door belangenorganisaties in de plaats. Er werden voor tientallen miljoenen euro's nieuwe kantoren gebouwd en een dijkgraaf was niet langer een man die met de poten in de modder staat en bij nacht en ontij de dijken bewaakt, maar een dikbetaalde bestuursbobo. Met deze schaalvergroting werd ook het takenpakket van de waterschappen verder uitgebreid: natuurontwikkeling, EU-projecten en ontwikkelingshulp werden onderdeel van het beleid van de waterschappen, terwijl dit geen vanzelfsprekende kerntaken zijn. Ondertussen bleef in het waterschapsbestuur het aantal zetels is afhankelijk van het relatieve belang en van de financiële bijdrage die een categorie levert. De PvdA stelt in haar initiatiefvoorstel dat deze verhoudingen aan het veranderen zijn. Maar niet alleen de verhoudingen zijn veranderd, maar dus ook de directe betrokkenheid.
Voorzitter, de PVV is voor het behoud van erfgoedcomplexen in Brabant, maar niet tegen elke prijs en zeker niet als er nogal wat risico’s aan kleven.
Wat de kantoorvilla betreft, hebben wij respect voor de eigenaar en kunnen wij eventueel onder voorwaarden akkoord gaan met de investering. Dat ligt anders
bij het opknappen van de sheddaken.
Tijdens ons bezoek aan het Bergosscomplex op 31 januari jl. antwoordde de gedeputeerde op de vraag: Waarom moet de provincie participeren? Met “Investeerders en commerciële partijen haken af aan de voorkant omdat ze geen risico willen nemen. De provincie kan wel instappen, want het risico aan de voorkant is er niet.” Wel voorzitter, die risico’s zien wij wel degelijk.
Ten eerste: wat de marktconforme waarde van het provinciaal deel van het eigendom van de kantoorvilla zal zijn na 5 jaar, kan de gedeputeerde kennelijk nu niet aangeven. Evenmin kan zij op dit moment zeggen dat het bod dat de gemeente na 5 jaar zal doen, voldoende zal zijn om de provinciale inbreng van de sheddaken te compenseren. Onzekerheid troef dus!
Ten tweede is pas 70% van de verhuurbare oppervlakte gedekt door een getekende huurovereenkomst. Ook bij de sheddaken bestaan er substantiële risico’s t.a.v. de herontwikkeling, nl. dat de geraamde opbrengsten voor verhuur helemaal niet gehaald zullen worden.
Vandaag besluiten we onder meer over de borging van de transitie naar een zorgvuldige veehouderij in de Structuurvisie en de Verordening Ruimte. De Verordening Ruimte welke als uitvoeringsinstrument tevens de kapstok is voor de Brabantse Zorgvuldigheidsscore Veehouderij oftewel de BZV. Dat het uitvoeringsinstrument de BZV op dit moment echter nog niet gereed is zeer opmerkelijk en schijnt sommige politieke partijen hier vandaag niet te interesseren, gezien we vandaag dit stuk toch behandelen.
Vorig jaar is de eerste bijeenkomst geweest van het Brabantberaad. Een jaar is naar dit moment toegewerkt en de PVV fractie is dan ook erg teleurgesteld dat het proces naar deze twee belangrijke voorstellen over zorgvuldige veehouderij zo onzorgvuldig plaatsvindt. Afgelopen jaar hebben we in de commissie al meermaals het belang aangehaald van een zorgvuldige voorbereiding en toch wordt tijdens de afgelopen commissievergadering niet voldoende tijd ingepland om te discussiëren, was er geen ruimte voor beantwoording van de eerste termijn en een tweede termijn. Worden we overladen met provinciale documenten via verschillende kanalen en vaak ook nog maar paar uur vooraf de vergadering. Kortom, alle gestelde termijnen en afgesproken processen (conform BOB-model) zijn bij de behandeling van voorliggende documenten overschreden. Dit doet teniet aan het belang van dit dossier en de inspraakreacties van derden. Het proces is allerminst zorgvuldig dus wat kan je dan verwachten van de inhoud?
Veel van de voorliggende punten zijn al besproken in de commissievergaderingen, maar desalniettemin is er nog genoeg reden om ook in PS aandacht aan deze punten te schenken.
Voor de PVV zitten er een aantal pijnpunten in de Structuurvisie en de Verordening Ruimte. Op de eerste plaats is dat de windenergie: in de herziene structuurvisie zijn passages toegevoegd die uitspreken dat de provincie Noord-Brabant windenergie wil stimuleren. De PVV is pertinent tegen deze onrendabele, inefficiënte en overlastgevende vorm van energieopwekking in het kader van de duurzaamheidsideologie. Als we ons tot de vandaag voorliggende ruimtelijke aspecten beperken: windturbines zijn een ernstige vorm van landschapsvervuiling, met zeer nadelige gevolgen voor omwonenden en de natuur. Daarom dienen wij een amendement in om deze passages te verwijderen en een motie om de stimulering van windturbines uit het Brabantse ruimtelijke beleid te verbannen. Daarnaast dienen wij een motie in om te voorkomen dat de mogelijkheden voor windturbines in Oost-Brabant verruimd worden. De bevolking van Reusel heeft nu al slapeloze nachten over de mogelijke komst van een windpark, op kilometers afstand zien zij ’s avonds de rode lichten van de Belgische windturbines al dreigend knipperen als een onheilspellend toekomstbeeld voor het kleinschalige landschap van onze mooie Kempen. Dat mogen we niet toelaten.
